vrijdag 6 april 2018

Uligamu

Maart 2018

De komende 6 weken zullen we de Malediven van noord naar zuid bevaren, zo'n 800 kilometer in lengte. Er zijn 1190 koraaleilanden verdeeld in 26 atollen. De Malediven is het platste land ter wereld, het hoogste punt is zo'n 3 meter. Het grootste gevaar is dan ook het broeikasteffect, waardoor de zeespiegel zal stijgen en de Malediven uiteindelijk in zee zullen verdwijnen. Het zal waarschijnlijk nog wel even duren voordat dit zover is en laten we hopen dat er voor die tijd een oplossing wordt bedacht.
Misschien daarom wel de ongelofelijke hoge "fees", die worden berekend om dit land te mogen bezoeken met een boot. Alleen het Panama kanaal en Galapagos waren in verhouding duurder, maar voor 6 weken varen op je eigen boot in de Malediven betaal je toch zo'n 1500 US dollar aan Government Tax, Customs, mooring permit, Agent fee etc. etc.

Doordat de watertemperatuur is gestegen naar 31 graden, is het nodige koraal al vernietigd. Dit noemen ze "bleaching" en zeker het koraal in de noordelijke atollen zijn bedekt met een laagje "poedersuiker". Het schijnt dat in de zuidelijke atollen het koraal nog intact is, laten we het hopen.

Bij de wet is het bepaald dat alleen het Islamitische geloof gepraktiseerd mag worden. Geen alcohol, varkens, honden en discussies over gezinsuitbreiding. De mannen, allen westers gekleed, bidden in de moskee, vrouwen bidden thuis en zijn van top tot teen aangekleed. Overigens geldt dit niet voor de vele resorts die dit land heeft. Toerisme is de belangrijkste bron van inkomsten voor het land dus ja...............!

De Tonijnvisserij is de grootste werkgever ondere de lokalen en toerisme staat op de 2e plaats. Met het blauwe heldere water en de spierwitte stranden is dit land een belangrijke honeymoon bestemming. In de Lonely Planet worden tientallen resorts vermeld. Één van de duurste, Cheval Blanc, met prijzen vanaf $4000 per nacht, maar dan ben je wel in goed gezelschap van William en Catherine of een hippe Amerikaanse rapper, die ook weleens wat rust wil. Een hamburger kost je $100. Maar als je zo'n kamer kunt betalen, kan er ook wel een burgertje vanaf. O ja, vergeet niet de 24% tax en service charge welke bij elke rekening wordt opgeteld.... Het Zuid Afrkaanse toerisme kan hiervan nog een hoop leren (en verdienen).

Voor vetrek naar de Malediven hebben we de nodige paperassen al doorgestuurd naar onze agent in Male, die alles zal regelen.

Diezelde morgen komt Assad, de jonge lokale agent, aan boord. Samen met een 4 man sterk team is alles in 20 minuten geregeld. Alles wat we aan papierwerk hebben doorgestuurd is voor elke official aan boord al gekopieerd. Alleen een bootstempel en de handtekening van de schipper en klaar is Niels. Dit keer geen geloer in kastjes, wat een verademing. Tevens wordt er direct een SIM kaart voor internet geregeld, alles erg efficiënt. Voor die middag is er een boot geregeld om naar Huvarufushi, een andere eiland met een ATM, te varen zodat we kunnen pinnen. Tijdens de afternoon tea, dit wordt hier "hedhikaa of short eats" genoemd (heerlijke samosa's, gefrituurde vishapjes en zoete cakejes), waarop we samen met de andere zeilers op getrakteerd worden door Assad, krijgen we ook gelijk onze cruising permit voor de komende maand.
De "aankomst vonkelwijn" wordt 's avonds samen met de crew van Wakanui genoten.


Van alles wordt er verscheept naar de kleine atolls.


De volgende dag zwem ik vanaf de boot met een enorme manta Ray, fantastisch!

                                 

Overal op het eiland vind je dit soort strandstoelen.


Één van de weinige keren dat we vrouwen zien.


De bevolking is enorm vriendelijk en gastvrij, Assad regelt eerst een lunch en de volgende dag een vis BBQ met lokale gerechten op het strand. Voor vertrek nog ontbijt bij Assad thuis en altijd iemand die je wegwijs maakt of op de brommer mee wil nemen.


De in de ochtend gevangen vis, nu op de braai.

                              

                                                   Walstroom in de Malediven!


Diesel wordt via Assad geregeld, bezorging zal "early morning" zijn, alleen tijd heeft hier een andere dimensie. Aangezien er 4 boten diesel hebben besteld, kan er maar eentje "early morning" zijn. Kortom, na een hele dag wachten wordt het "early evening". Tja, geduld is een schone zaak. Om de tijd toch nuttig te gebruiken hijs ik Niels halverwege de dag nog de mast in. De spinaker val was onderweg gebroken en we moeten een nieuwe van boven naar beneden door de mast zien te krijgen.


Ontbijt bij onze lokale agent Assad thuis, samen met de opstapper van de Wakanui Susie.


       

donderdag 22 maart 2018

Op naar de Malediven

Maandag 12 maart 2018

                         

De Code 0 met uitgeboomde genua aan de andere kant. Ons Melkmeisje.

We zeilen weer, pal voor het laken met 12 knopen ware wind. Het bijbehorende rollen valt gelukkig mee en we gaan recht op het doel af. In de avond en nacht krimpt de wind en neemt iets toe, wordt de genua ingedraaid en varen we voordewind alleen op de Code O (een ondiep gesneden lichtweer zeil van kunstof). Ten noorden en zuiden van ons bevindt zich de grote vaart en de UnWind gaat geruisloos op in het geheel. Dit is een enorm drukke route vanuit het Suez Kanaal, Midden Oosten richting Maleisie en China.

Dinsdag 13 Maart

Inmiddels is ook het grootzeil gehesen en genieten we van de goede wind. Beiden hebben we een paar uurtjes kunnen slapen. Nu maar weer in het ritme komen. Vanuit de kuip zie ik een tegemoet komende tanker. De huidige opgelopen wind van 16 knopen komen voor hem van voren. Tel daarbij zijn snelheid en het moet voelen als 7 Bft. Echt veel last zullen ze niet van het opspattende water hebben met 330m lang en 60m breed.......
In de avond valt de wind weg en er zit niets anders op dan de motor te starten. Alle zeilen zijn inmiddels naar beneden en met een rollende boot varen we verder. We besluiten de Code O helemaal neer te laten. Niels staat op de voorpunt om het opgerolde zeil te begeleiden, terwijl ik de val geef. Opeens dendert het hele zeil naar beneden, een deel blijft hangen in één van de zalingen en de val zwiert lekker rond. Er zit niets anders op, de schipper moet de mast in. Geen pretje op een rollende zee. Zo snel als deze keer is Niels nog nooit naar boven gehesen. Met het naar boven kijken springt mijn hoofdlampje van mijn hoofd, plop in het water. Balen, deze was net nieuw en duurste tot nog toe. Niels krijgt alles vlot voor elkaar en staat even later weer beneden. De snap shackle die aan de val zit is helemaal ontwricht en we mogen nog van geluk spreken dat het nu gebeurd. Het had ook zeilend kunnen gebeuren en dan had een volledig uitgerold zeil in het water gekomen met alle gevolgen van dien. 

Woensdag 14 maart

Gelukkig is de wind rond 08.00 uur opgelopen naar 10 knopen. Met een nieuwe harp aan de val is het zeil weer klaar om te hijsen en kunnen we zeilend verder. Gelukkig is de zee een stuk rustiger en zeker als we later de Code 0 vervangen voor onze grote oranje monster (spinaker) lopen we toch nog 6 knopen. Op het menu staan normale Hollandse happen en vandaag zuurkool met worst. 
Er zit een bepaald patroon in de wind. Begin van de avond neemt hij af en halverwege de ochtend trekt hij aan. Ook dit keer, maar dankzij een vlakke zee kunnen we het rekken tot 22.00. Wat het zeilen tot nu toe zo relaxed maakt is het ontbreken van vissers, netten of FAD's. Het is weer ouderwets elke 15 minuten een rondje in de kuip en je kunt weer ontspannen gaan zitten/hangen.

Donderdag 15 maart

                                

De oranje spinaker staat fier in top en het is een heerlijke dag. Nog steeds een vlakke zee en de boot loopt vlot. Terwijl ik met de lunch bezig ben, hoor ik Niels opeens een kreet geven. De spinaker is naar beneden gekomen en drijft naast de boot. Als een speer trekken we het 200m2 zeil over de reling aan boord, wat gelukkig zonder veel problemen gaat. Wat nu weer! Dat er iets kapot is is duidelijk. De spinakerval is volledig doorgeschavield en een deel van de val zit nog aan het zeil en het andere stuk is in de mast geschoten.  
We sjorren alles vast en zeilen verder met de Code O. Eerst zal het losse stuk lijn uit de mast moeten komen, dan een nieuwe weer door de mast worden gevoerd met een muislijntje. Gelukkig hebben we 2 spinakervallen, maar ja Niels moet weer de mast in als we aangekomen zijn.

                                  

Na toch een prima middag valt de wind weg en gaan we met de spinaker aan de slag. Aangezien het hele zeil van 200m2 in het gangboord ligt checken we of er niets gedraaid ligt. In één keer krijgen we hem al vliegend omhoog en rollen we hem weer in en klaar voor gebruik.

Vrijdag 16 maart

Het is weer een prachtige sterrennacht, maar de hele nacht moeten motoren. In de ochtend gaan we meer noordwestelijk uit. Volgens PredictWind (ons weer programma) moet hier ietsje meer wind staan. Met weinig wind pal van achteren doe je niet veel. Elke keer denk ik: Ja, meer wind! Zet je de motor uit is het toch weer pet. Toch hijsen we de spinaker op en tuffen met een slakkengang van 3,5 knoop per uur verder. Hardlopend zou ik sneller zijn, maar de motor hoeft niet aan
Niels heeft er dit keer minder moeite mee. Hij heeft zichzelf een klus toebedeeld, die hem de hele dag bezig houdt. Inmiddels heeft hij de spinakerval van onder uit de mast kunnen trekken en is nu bezig met het insplitsen van een nieuw stuk spectralijn. Hij laat het niet meer aan het toeval over en schuift een carbon mouwtje over de lijn heen waar hij over het blok loopt. Nu maar hopen dat het voldoende blijkt. Het is overigens de 2e keer dat deze 16mm lijn breekt.
Gefrusteerd bedenk ik wat de pot voor vanavond zal schaffen. In één keer: Chili sin Carne met heel veel bonen en dan na het eten op het voordek gaan zitten met de bips richting de spinaker. 😂
Of het door het eten kwam is niet echt duidelijk, maar we kunnen zeilen tot halverwege de nacht. Geen topsnelheden, maar in ieder geval weer geen motor bij.



Zaterdag 17 maart

Op deze bewolkte dag zijn we halverwege de passage. De klok wordt een uurtje terugezet, het tijdverschil met de Malediven is nu nog een uur. Voor de boeg speelt een school dolfijnen en tot dusver is het water helder en zonder vuil! 
in de middag zien we voor het eerst een vissersboot en vlak erna een zeilboot. We proberen via de marifoon kontakt te leggen, maar Louw Loene. Pas als we dichterbij komen springt zijn AIS op en blijkt het een Franse boot te zijn. Nogmaals proberen we hen op te roepen, maar zonder enig resultaat. 
Zal wel een solozeiler zijn die ligt te pitten....Waar we wel kontakt mee hebben is de zeilboot Wakanui. We wisten dat zij vanuit Langkawi zouden vertrekken en we hadden al een paar keer email kontakt gehad. Uit elkaars positie blijkt dat we binnen marifoonbereik moeten zijn en zodoende kunnen we even kletsen. De volgende dagen zijn onze routes te verschillend en blijft het blij contact via email.

Zondag 18 maart

Ik lig net na de wacht mijin "schoonheidsslaapje" te doen, als die ruw wordt verstoord door Niels. "Kleren aan en naar buiten komen" :zegt hij. Als een zombie kom ik boven en zie pal naast de UnWind een visserboot met wuivende vissers en heb geen idee wat er gaande is.
Ze vragen om sigaretten, die we niet hebben, maar we bieden ze een pak juice en koekjes aan. Hier zijn ze niet in geïnteresseerd en ze draaien om en gaan schommelend verder. Niels had niets in de gaten, omdat hij druk bezig was zijn net gevangen tonijn te killen. Hij hoorde wel wat maar dacht dat ik weer boven kwam en wat tegen hem zei! Gelukkig allemaal met goede bedoelingen, maar je staat toch raar te kijken midden op de oceaan en dan een bootje naast je. Om nu te zeggen dat ik met het juiste beentje uit bed was gestapt, niet echt. Natuurlijk heb ik niet het juiste commentaar om Niels te feliciteren met de tonijn. Nee, Mar vindt het net de visafslag van Urk, bah! Het is die dag niet echt goed gekomen tussen ons.........


We varen onder Sri Lanka en het is een drukte van belang met scheepvaart. Het is een melée van vrachtschepen, tankers en vissersboten en daartussen zeilen wij westwaarts. De avond en nacht brengen donkere wolken en veel weerlicht. De grote vaart is makkelijk te zien op ons scherm en houden een mijl afstand van ons. Zij zien ons overigens ook met alle gegevens. Een ander verhaal zijn de vissers, de een heeft AIS en de ander net een licht. Diverse keren moeten we uitwijken, maar komen heelhuids door de nacht. Toch weer een stuk onrustiger.


Stiekem toch wel lekker, ook de kort gebakken steak die daarna op tafel komt.

Maandag, 19 maart

Sinds 09.00 uur motoren we richting de koerslijn. De wind is op, helemaal volgens verwachting. In de vroege ochtend hebben weer visite van een lokale vissersboot. We raken er aan gewend. Zij vertrekken met koek en juice. Dan draait de wind naar het ongebruikelijke noordwesten en wordt er zo hoog mogelijk aan de wind gezeild. We kunnen dit 5 uur volhouden en dan valt de wind weer weg. Toch mooi meegenomen.


Visite, visite, een boot vol visite....

Dinsdag 20 maart

Na een nacht van motoren kunnen we welliswaar met geringe snelheid weer de zeilen volhouden. We proberen elke zucht wind te benutten en zigzaggen zo verder. Niet ideaal, maar heerlijk om geen motor aan te hebben. We zullen nog lang genoeg moeten motoren, zo is de verwachting.


Blakte

Woensdag 21 maart

Inmiddels motoren we sinds gisteravond en de vooruitzichten voor wind Is nul. Ene kant is het wel relaxed. Geen zeilhandelingen, net diesel overhevelen naar de dagtank. Zo varen we uur na uur. Tijd voor klussen, lezen en schaduw opzoeken.

Donderdag 22 maart

Om 08.00 valt het anker voor het eiland Uligamu, Malediven. Het hele skala aan winden en zeilen hebben we gehad en de nodige liters diesel verstookt. Er liggen nog 3 andere boten, Wakanui, Vanille en Max, de laatste boot is nieuw voor ons. 

maandag 5 maart 2018

Sabang

26 februari - 12 maart 2018

Na een heerlijke nacht te hebben geslapen, worden we gewekt door de nodige gebeden, die vanaf de torens worden omgeroepen. Ieder dorp heeft zIjn eigen moskee, met zijn eigen populaire omroeper. Het eiland Weh met Sabang als hoofdstad is het tegenovergestelde van Thailand. Hier heerst de Islam en de Shariya. Er wordt geen drank genuttigd of verkocht .... , vrouwen lopen vrijwel allemaal gesluierd en er zijn heel veel moskeeën. De sfeer is echter zeer vriendelijk, maar het is even schakelen.
Pulau Weh ligt boven het grote eiland Sumatra, waar in 2004 de provincie Banda Aceh het dichtst bij het epicentrum van de zeebeving lag. Wat een impact deze tsunami heeft gehad op mens en natuur hoef ik niet te vertellen. Dit gebied is gespaard gebleven en ze hebben hier zelfs mee kunnen liften op de financiële buitenlandse steun. Het hele Aceh gebied kent overigens al vrij lang politieke onrust tussen de plaatselijke overheden en centrale regering.


We hebben een agente ingeschakeld voor de inklarings formaliteiten en maandagochtend kan Niels met de bijboot naar het dock, waar Nani al staat te wachten. Drie keer moet Niels met de bijboot heen en weer om iedereen aan boord te krijgen. Het duo Spik en Span van quarantaine doen hun naam eer aan. De koekjes, die klaar staan worden al smakkend opgegeten en Spik vraagt of we niet iets Nederlands te eten hebben. Ik geef hem één van mijn laatste dropjes, die hij in het begin wel kan waarderen, maar even later toch niet zo lekker vindt. Tijdens het checken van de kastjes en dus ook de koelkast had hij al wat van zijn gading gezien. Appelcider lijkt hem wel wat, ondanks de alcohol die erin zit. Span confiskeert een blikje bier en na alle formaliteiten zijn we een certificaat riijker en "gezond" verklaard. Gele vlag kan naar beneden en al boerend nemen ze afscheid en brengt Niels ze naar de kant. Gelukkig zijn de anderen beschaafder en verloopt alles prima. Met de nodige selfies wordt er afscheid genomen en zijn we vrij om te gaan en staan waar we willen. 
Eenmaal op de kant maak ook ik kennis met Nani en haar man Budi. Niels gaat samen met hem op de scooter om de paspoorten en andere bootpapieren weer op te halen. Wij, Nani en ik, doen het meer "lady like" en met een betjak ( scooter met zijspan en overkapping) wordt de was weggebracht, een telefoonkaart gekocht en het stadje verkend. Ik had nog de nodige Thaise Bahts en daar waar de bank ze niet wilden omwisselen, wordt er een Chinese winkelier gevonden, die het wel wil doen. 


We worden door Nani & Budi uitgenodigd voor de lunch en eten weer heerlijke Indonesiche eten, zonder Bir Bintang....


De lokale visboten.

Dinsdagochtend hijs ik Niels al vroeg de mast in. Het bleek dat we nog een oude, welliswaar kromme, windsensor aan boord hadden. Niels heeft hem recht gebogen en hier en daar wat WD40. Beneden bij de mast test Niels of hij nog werkt. Allse blijkt ok en nu maar hopen dat er geen schade aan de kabel is. Eenmaal boven in de mast en sensor vervangen, gaan de instrumenten aan en blijkt alles weer te werken. Nog geen uur later betrekt het weer en hebben we een ongelofelijke partij onweer met buien, maar de inslagen zijn dit keer op het vaste land. We knijpen hem wel, want hebben we de sensor niet iets te vroeg vervangen.......


Ook hier de nodige Nederlandse geschiedenis. De lokale school is nog gehuisvest in een Nederlands gebouw. Als we voorbij lopen wordt spontaan de gymles onderbroken en moeten we op de foto. Het gebouw waar de havenmeester in werkt, stamt ook nog uit deze tijd.

                                  

Natuurlijk ontbreekt de markt niet. Mie op bestelling, naast groente en fruit liggen er ook een stel dociele kippen vastgebonden op de straat. Kies maar uit welke en ze is voor jou. Vanavond toch maar een groenteschotel....


Al scooterend over Pulau Weh.


Een mooi tropisch plaatje, voor anker bij Gapang Beach. Het meer Europese gedeelte van Pulau Weh. Je vindt er naast de duikscholen kleine restaurants, sommige niet eens afgebouwd, maar een kniesoor die daar op let.


Terwijl moeders kookt, past oma op. De "wieg" hangt aan een veer en zo wordt het kind in slaap gebungyd.

Pulau Weh staat ook bekend om het duiken. De keuze aan duikscholen is reuze, maar op het internet vind ik een duikschool gecombineerd met yoga en massage. Bubble Addict & Flying Elephant Yoga en dat lijkt ons wel wat. We gooien het anker uit voor de kust van Gapang Beach en kunnen met de bijboot naar de kant. Ook al zijn we inmiddels verwend geraakt aan een prachtige onderwaterwereld toch maken we ook hier weer mooie duiken. De Japanse Tomomi is samen de Franse Julian eigenaar van dit gebeuren. Ze geeft privé yogales en Shiatsu massage, het is genieten, ook van de lekkere cappuccino's die ze er maken. 


Mijn eerste nachtduik samen met Nico, Putra, Alain en instructeur Jordan.

Het weer is erg wisselvallig en we liggen erg open. Na een weekje, verkassen we naar het beschutte kanaal tussen het vaste land bij het dorp Iboih en Pulau Rubiah. We hebben een mooring van Iboih Inn en ontvangen hun wifi  op de boot. In plaats van het betalen van de mooring, eten we geregeld bij de Inn. Het uiteten gaan in Indonesië is goedkoper dan zelf koken. Gelukkig is er ook een Italiaans restaurant(je), waar verse pasta wordt geserveerd, want op een gegeven moment komt de rijst je neus uit. Het water waar we liggen is helder en tot 2 keer toe worden we aangesproken door snorkelende Nederlanders, die een huisje op de kant hebben gehuurd. 


De mindere kant van dit eiland: de enorme hoeveelheid aan katten. Er is geen dierenarts op het eiland, dus er wordt maar doorgefokt. Gelukkig zijn de mensen er goed voor en is er altijd wel eten voor ze. Als het aan Niels had gelegen, hadden we een paar verstekelingen aan boord gehad.


Triest om een vast gebonden aapje te zien, maar zo aandoenlijk als hij zijn vriendje, een haan, zit te vlooien. 

                            

Met de opening van het Suezkanaal veranderde niet alleen de routes van de grote scheepvaart, maar ook het kleine Pulau Weh kwam op de kaart. Het kreeg de status als vrijhaven aan het begin van de Malakka straat. Bij het monument Kilometer O, het meest westelijke en noordelijke deel van Indonesië begint de kilometerstand.

Dagelijks haalt Niels het weer op om een eventueel windraam te vinden. De winden naar de Malediven blijven licht, maar het lijkt er op als we maandag de 12de vertrekken er een paar dagen van meer wind zullen zijn. 
Alles gaat in één keer in een stroomversnelling. We varen terug naar Sabang. De laatste diesel wordt gekocht, nog een keer naar de supermarkt en op maandagochtend lopen we om 07 uur op de markt voor verse spullen. 


De Indonesiche variant van de Grab taxi.

Het uitklaren verloopt soepel en we nemen afscheid van Nani en Budi. Vanaf de boot moeten we nog het uitklaringscertificaat naar de agent in de Malediven doormailen. Tja, en dan blijkt het internet niet te werken. Gelukkig hebben we de bijboot nog niet opgeborgen en dan is het snel naar de kant om het te regelen. Totaal doorgezweten weer terug aan boord en nadat alles op zijn plek is gaan om 12.00 uur de lijnen los. Wederom "Terima Kasi" Indonesie, Pulau Weh en Sabang.

woensdag 28 februari 2018

Onderweg naar Sabang, Indonesië

24 - 25 februari 2018

Volgens de weersverwachting hebben we van het begin tot het einde van de overtocht wind en kunnen we de afstand van 220 Nm in één overnachter maken. De zaterdag is een fantastische zeildag, halve wind en we lopen voor op het "schema". Tot twee keer toe hebben we een school dolfijnen rond de boot.
Dan in de avond wordt de wind minder en minder en wordt het toch motoren. Na middernacht begint het te betrekken en ontwikkelen er buien. In de verte zien we weerlicht, maar we hebben er nog geen last van. De laptop en Ipads gaan in de oven, voor in het geval van...
In de vroege ochtend worden de buien steeds zwaarder en daarbij ook het onweer. Op de radar zien we rode dotten en waar de één oplost komt er een ander voor in de plaats. Wat een geweld hebben we om ons heen.


Het water slaat plat en het is een grauwe zondagmorgen.

Rond 08.00 hebben we op een paar meter naast de boot een enorme inslag, waarbij de windsensor boven in de mast het loodje legt. Voor zover mogelijk checken we alle andere electronica, maar gelukkig doet de rest zijn werk. Shit, balen want hoe komen we zo snel mogelijk aan een nieuwe sensor. Indonesië staat nu niet echt bekend om zijn efficiëntie. 
Gelukkig nemen in de loop van de morgen de buien af en blijven we over met de nodige wind.
Noordoost van Sabang is het een drukte van belang met scheepvaart. Hier varen de boten van oost naar west en omgekeerd. Op de AIS contacten zien we bestemmingen, zoals Durban in Zuid Afrika en Port Klang, Maleisië. Ondanks de drukte geeft de grote scheepvaart ons genoeg ruimte om er tussen door te varen.


TWS (true wind speed) rechtsonder geeft geen uitlezing.

Onder genua zeilen we verder en als we Weh eiland naderen, is het voor het eerst dat Niels uit zichzelf om een zwemvest vraagt. We hebben de nodige wind en de golven hebben zich behoorlijk kunnen opbouwen. Het luik voor de ingang gaat omhoog, voor het geval dat we een breker binnen krijgen. Gelukkig valt het allemaal mee en komen we zonder problemen binnen. Om 16.00 uur leggen we vast aan de gele quarantaine boei. We geven nog een showtje weg als het niet meevalt om de klamp op de grote ton, zonder lijn, te beleggen. Niels gaat erop staan, één lijn krijgt hij erdoor heen, maar als ik de tweede aangeef, begint de ton te hellen. Geglibber en plop, daar gaat de schippert! Kinderen die op de kant staan gieren van het lachen, helaas geen camera voorhanden. Had een mooi filmpje geweest.
Ach, lekker afgekoeld zullen we maar zeggen.


Jabadabadoe.....

maandag 26 februari 2018

Via de Similans naar Sabang

20 - 24 februari 2018

Het is nog behoorlijk doorvaren als we om 12.00 uur het anker bij Patong hijsen, want Zefr is inmiddels al sinds 08.00 uur op pad. We krijgen weer een lesje in het zeilen: geen wind, wel wind, bui met een hoop wind en het is net voor de donker als het anker op een ondiepe plek voor de kust valt. Rondom visfuiken en achter ons ligt Zefr. 


Koh Similan

De Similan eilanden liggen grofweg 40 Nm westwaarts en we plannen een vroege start. Voor Gary en Anna valt dit plan in duigen, als Gary de nacht op de pot doorbrengt en hierdoor moet afhaken. Aangezien wij zijn uitgeklaard gaan wij verder. Alle mijlen gaan op de motor, geen zuchtje wind. Net voor aankomst bij Koh Miang horen we Our Reflection op de marifoon. We roepen ze direct op en het blijkt dat zij samen met Angel Wing en Irie vandaag bij Koh Similian zijn aangekomen. We wisten dat deze boten via de Surin eilanden naar deze eilandengroep zouden gaan en stiekum hoopten we ze hier nog aan te treffen. We verleggen koers en gaan naar eiland nummer 8, Koh Similan.
De Similan eilanden is een natuurgebied en voor het "publiek" geopend van november tot april en bestaan uit 9 eilanden. De onderste eilanden, voor het gemak nummer 1 t/m 3 mogen níet bezocht worden, omdat dit broedplaatsen voor zeeschildpadden zijn. Het water is kristal helder, waardoor het een trekpleister is voor de duiker en dagtoerist. Ook hier hetzelfde verhaal: tientallen boten van het vaste land, tjokvol, maar rond vieren is het op een zg. live-a-board boot met duikers na stil. 


Doordat het een natuurgebied is, is ankeren verboden. We pikken een mooringboei op en even later hebben we een reunie op het prachtige zandstrand en een groepsfoto op Sail rock. Met een ontzettend gezellige avond aan boord van de UnWind nemen we afscheid van Clark en Bev, Our Reflection.  


We krijgen zelfs afscheidskadootjes, eindelijk neopreen bierkoelers en de koala's ontbreken niet. 

De volgende dag  ga ik mee op de catamaran Angel Wing naar de duikstek bij Koh Banghu, # 9. We hebben een relaxte duik. Niels heeft last van de man met de hamer en later blijkt dat hij niet de enige was. Hij volgt later met de UnWind,  als we na de duik naar Koh Miang, # 4, verhuizen. 
De eilanden zijn groen met veel rotsblokken, die er als pepernoten uitzien. De meesten hebben namen, zoals Sail rock, Donald Duck en we verzinnen er zelf ook een paar bij. 
Inmiddels zijn Anna en Gary ook gearriveerd en hebben we weer reden voor een gezamelijke sundowner. 
Bij West Eden hebben we de volgende dag de meest vreemde en extreme duik ooit. We dalen af tot 25 meter en er staat een behoorlijke stroming. We blijven dicht bij de bodem en rotsen om er zo min mogelijk last van te hebben. We zwemmen door de "straatjes", die gevormd worden door de grote rotsen. Om ons heen kijkend zien we opeens het zicht verminderen en een wolk van zand komt van de bodem. De watertemperatuur gaat van warm naar koud en omgekeerd. Het lijkt wel een zandstorm. Het bederft de pret en we gaan langzaam terug naar de mooringboei, waaraan de boot ligt.


Samen duiken we nog een keer bij de ankerplek, nu geen stroming en kunnen we genieten van al de tropische vissen. Ook wordt de schroef direct van pokken ontdaan.

Dan vertrekken ook Andrew en Amanda en blijven we over met Anna en Gary. Zij waren de eersten, met wie we onderweg naar Debut, Indonesie, contact hadden en dan nu ook de laatsten. We nemen afscheid en zaterdagochtend gaan de lijnen los. Weer op pad naar een nieuwe bestemming. 





zaterdag 17 februari 2018

Ao Chalong

12 - 16 februari 2018

We liggen weer voor anker op onze vaste ankerplek tegenover Ao Chalong. Een beetje uit de buurt, maar het ligt hier lekker rustig. Er staan voor de komende dagen de nodige dingen op het programma, waaronder provianderen. We hebben hiervoor niet de beste dagen uitgekozen, want er staat een behoorlijke wind en dito golfjes. We besluiten om onze Unwind dichter bij de pier te parkeren, maar dat voorkomt niet dat we tot 2 keer zeiknat met een bijboot vol boodschappen terugkomen. Je vindt hier de Makro, Tesco en de superluxe Villa Market. Van alles kunnen krijgen en het personeel bij de Makro was erg behulpzaam. Ze verkopen daar blokken kaas van 3 kilo en zonder problemen wordt dit op verzoek in kleinere porties verdeeld en vacuum verpakt. Niels checkt de duikspullen en komt tot de conclusie dat beide regulators lekken. We nemen niet het risico om met defecte spullen te zitten en hier stikt het van de duikshops, dus vervangen we ze door nieuwe. Niels zijn eerste ademautomaat lekt ook, maar wordt ter plekke geserviced en doet het weer naar behoren.

12 februari 2013 is het precies 5 jaar geleden dat we Kaapstad verlieten. Tjonge, wat waren we toen gespannen! Inmiddels staan er ruim 30.000 Nm (55.000 km) op het log en zijn we vele ervaringen rijker.
We krijgen het nieuws mee dat Zuma is afgetreden en we een nieuwe president hebben, waar in de kranten positief op wordt gereageerd.


De Big Buddha bij Ao Chalong - Phuket vanaf onze ankerplek.


Dagelijkse activiteiten, honderden Aziatische toeristen gaan op pad.

Op 16 en 17 februari is het Chinese nieuwjaar, het jaar van de Hond. Op het internet lezen we dat in Phuket Stad op beide avonden van alles is georganiseerd, waaronder een draken optocht. We huren een motor scooter i.p.v. een taxi en gaan alvast eerder op pad. Het verkeer kun je niet vergelijken met YaoYai eiland, er wordt volop aan de weg gewerkt en het is opletten geblazen. We tuffen de berg op om de Big Buddha te bezoeken. Dit 45 meter hoge beeld is bedekt met kleine vierkanten marmeren tegeltjes en er wordt nog volop aan gewerkt. Door de verkoop van souverniers proberen de monniken aan extra geld voor de bouw te komen. 
En route naar de stad stoppen we bij Rolly Tasker, een zeilmaker, en waar we slagen voor de nodige dingen die op ons lijstje stonden. 


The Big Buddha bij Ao Chalong-Phuket

Aangekomen in Phuket stad zijn de mensen nog druk bezig en dat zet al vraagtekens. Als we bij het TAT (VVV) aankomen, zijn de mensen helemaal verbaasd. "Nee, nu wel nieuwjaar, maar de festiviteiten zijn op 21-23 februari...! Het zou fijner geweest zijn als ze dit op de website hadden vermeld. Welliswaar teleurgesteld maken we er toch het beste van.


Ook hier de weer mooie muurschilderingen nu in Phuket Stad.

We struinen door de stad, wat ons aan Penang doet denken. Muurschilderingen, koffietentjes, leuke en exclusieve restaurantjes en een markt met goede groenten en fruitstallen. Het fruit in Thailand is fantastisch, met name de gele mango is heerlijk. Je vindt ook overal stalletjes waar de verse fruitshakes worden verkocht. 


Er lopen wel al diverse mensen en kinderen in traditionele kleding rond

Veel van de lokale mensen lopen in het rood (nieuwjaar) en gelukkig zien we toch nog de nodige dingen. Ergens achteraf vinden we een plein vol met eetstalletjes en snavelen er lekker op los.


In de donker scheuren we samen met tientallen scooters en auto's weer richting Chalong.

Dan begint onze tijd in Thailand te dringen en gaan we naar de westkant van Phuket eiland. Via Nai Harn naar de grote baai van Patong. Terwijl het anker valt, komen Anna en Gary van Zefr langs met de bijboot. Samen gaan we de wal op. In Patong vind je meer bars en nachtclubs per vierkante meter dan waar ook ter wereld en heeft de reputatie van sexshows met vrouwen en zg. "Lady-boys". Via Walking Street (de hoofdstraat) waar alles plaats vindt, kom je bij meerdere moderne winkelcentra. Overal waar je loopt is het enorm druk en het gros zit vol met tattoos enof halfbloot. Er heerst een bijzonder hoog "showing off" gehalte en eerlijk gezegd vinden we de sfeer te geladen. Niels noemt het een hooligan sfeertje. Na een paar uurtjes lunch, boodschappen doen en koffie hebben we het daarom wel gezien. We worden duidelijk te oud voor dit soort toeristen oorden, maar vinden dat eigenlijk niet erg. Het is ons te massaal en zijn blij dat het toerisme in Zuid Afrika anders is.
Het blijkt dat Anna en Gary ook naar de Similan eilanden willen en besluiten samen zover mogelijk naar het noorden te varen en dan te oversteken naar de eilanden. 
Wij moeten echter de volgende dag eerst nog naar Ao Chalong om uit te klaren. Als we s morgens- vroeg een scooter willen huren, is het helaas pindakaas, want in Patong willen ze allemaal ons paspoort als borg en die hebben we nodig om uit te klaren. Het wordt dus een dure taxi, maar krijgen de prijs naar beneden als we vragen of de taxi kan blijven wachten en ons ook weer terug kan brengen. Gezien het type toerist begrijpen we deze maatregel wel. Het huren van een scooter is niet duur en met een slok op of met schade laat je hem ergens staan.
Met uitklaren loopt alles soepel totdat we voor een tweede keer bij de havenmeester komen. Hij vraagt waar de boot ligt en of onze AIS aan staat. Nee dus. (in bepaalde landen moet je de boot "laten" zien en dat gaat in ons geval een beetje moeilijk) Het duurt en duurt en hij loopt het kantoor uit, waarbij wij dan denken dat hij gaat checken waar de boot ligt...... Niets van dit alles, computer lag plat en 10 minuten later krijgen we onze "clearance". 
Terug met de taxi in Patong vertrekken we direct naar het noorden, Dag Thailand, mooier dan verwacht en we kijken met plezier terug. Als cruising bestemming ideaal voor een paar weken, maar wij zouden hier nooit een "land" vakantie boeken. Het word overspoeld met Chinezen en Russen en daar zijn er heel veel van.

donderdag 15 februari 2018

Phang Nga Bay

4 - 12 februari 2018


We verlaten de ankerplek bij Phuket Yacht Haven en gaan de Phang Nga Bay in. Als je op de kaart zou kijken ligt deze ondiepe baai ten oosten van het eiland Phuket en het vaste land van Thailand in.  
Het is een spectaculaire baai met mangroves en vertikale zeebergen met grotten en spelonken. De meeste eilanden zijn onbewoond en hebben beschutte ankerplaatsen en niet onbelangrijk goede anker grond. Overdag is het een drukte van belang met toerboten en zeekayaks, maar na vieren keert de rust terug en heb je de plek voor jezelf. Waar deze baai het meest om bekend staat zijn de hongs (Thais voor kamer). Een hong is een lagune omsloten door kliffen en/of eiland en alleen bereikbaar door grotten en met een bepaalde water hoogte.

                                    

De ingang naar een Hong. Alleen bereikbaar met kano.

Aan de westkant van Koh Phanak valt het anker, doordat het springtij is staat er een behoorlijke stroming, maar het anker pakt goed in de modderige bodem. Hierdoor is het ondiepe water ook behoorlijk troebel, maar gelukkig wel zwembaar. Er staat die nacht een sterke wind uit het zuidwesten, wat ongewoon voor deze periode is. De Unwind is het "slachtoffer" van het gevecht van wind tegen stroming en ze is niet blij, net als wij. Het is een onrustige nacht, omdat de golven tegen de achterkant slaan waar een boot niet echt op gemaakt is.


Binnen in de hong van Ko Phanak. We huren een kano met chauffeur en zijn naam is Chang.

Al vroeg gaan we anker op en verplaatsen we de boot een eindje verderop, want we willen voor de drukte de hong aan de noordwest van het eiland bekijken. Eentje kunnen we met de bijboot zelf in, maar de andere is te nauw. Maar niet getreurd, er zijn lokale vissersmannen, die hun hengel aan de boom hebben gehangen en nu in de kanoverhuur zijn. Dit is veel lucratiever....


Walking fish. Op hun rug hebben ze vinnen, die ze uitvouwen om indruk te maken.

Chang, een jonge Thai, neemt ons voor 300 Baht mee voor een toer. Hij roeit ons door de tunnel, waar de plafonds vol met vleermuizen hangen. Hij vertelt in zijn beste engels over van alles en nog wat. Net zoals vele andere Aziaten heeft hij moeite met de R, dus is het goed luisteren waar hij het over heeft. Vanuit het donker komen we in het daglicht en zijn we binnen in de hong. In deze openluchtkamer zien we aapjes, die in het natte zand scharrelen en dus ook vis eten! Boven ons vliegen de neushoornvogels en in het laagwater modder zit de "walking fish". Het is een prachtige omgeving en nu nog zonder andere toeristen. Als we later naar buiten gaan is het water zeker een meter gestegen en is het file varen de andere kant op, dus net op tijd. Ik kan me zo voorstellen, dat je in sommige gevallen te laat bent en binnen in de hong het getijde moet afwachten.


Chang maakt een roos voor de "honeymooners", zoals hij ons maar blijft noemen.....

We motoren later op de ochtend verder naar Koh Yang. Onderweg komt een visserman langszij met verse garnalen. Inmiddels weten we wat de prijs voor garnalen is, de vorige keer dat we garnalen kochten betaalden we de hoofdprijs. Nu weten we beter en onderhandelen en geven ook een paar biertjes. Ze waren groter dan de vorige keer en smaken weer heerlijk!


 Een prachtig doorkijkje, met een trap naar een grot.





In de buurt van het JB eiland gaan we met hoogwater een kreek op vol met mangrove bossen.


Koh Phing Kan, ook wel James Bond Island.

Wetende dat we deze baai gingen bezoeken hebben we de film "The man with the golden gun" van James Bond opnieuw gezien, omdat een deel van de film is opgenomen op het eiland Koh Phing Kan wat heel slim nu James Bond eiland genoemd wordt. Hordes mensen bezoeken nu nog steeds dit eiland, maar vraag ons niet waarom. Het is aardig, maar niet speciaal en wanneer je met honderden op het eiland rondloopt geeft dit niet echt het James Bond gevoel. Het is een komen en gaan van snelle speedboten weer vooral gevuld met Chinezen en Russen. Op het strand, waar het vliegtuig van JB landde staan nu tientallen kraampjes met souveniers. Wij liggen met onze boot een eindje verderop en varen er met onze dinghy toch ook even langs. Wat wel grappig is om die oude JB films te zien. Ontzettend ouderwets en knullig als je dat vergelijkt met nu.

Met hoog water vertrekken we verder naar de oostkant van de baai, Koh Chang Lat. Hier is het beduidend rustiger en we ankeren in een kanaal tussen de eilandjes van kalksteen. De enige drukte die er is, wordt veroorzaakt door de vissers in hun long tail boats. Het is een van de mooiste plekken tot nu toe, in de avond valt de wind weg en is het water spiegelglad. Sommige long tail boats hangen onder de overhangende kliffen met grote lampen aan om Squid te vangen. Twee ochtenden achter elkaar zien we een oud echtpaar in hun bootje de netten ophalen, maar de visvangst is miniem. Niels heeft de ankerbak opgeruimd en heeft wat oude lijnen, die we aan het vissersechtpaar weggeven. Communicatie is in de vorm van vriendelijk lachen, knikken, zwaaien, duim ophouden en "khop khum ka" = dankjewel zeggen. Zij zijn blij en wij eigenlijk ook.

                                  

Aan boord van de catamaran Taka 'Oa van Jono en Debi op het voordek.

Zo gaan we al hoppend door de baai. Bij Ko Roi, met een mooie hong vol vleermuizen, zien we de Taka 'Oa weer en borrelen gezellig met elkaar.


Een van de vele mooie zonsondergangen, dit keer bij Ko Yao Yai.

Ko Yao Yai is het grootste eiland met de nodige resorts voor elke portemonnee. Het heeft een lang zandstrand met eettentjes en natuurlijk worden ook daar Thaise massages aangeboden. Aan het eind van de middag liggen er ruim 20 speedboten voor anker, die hun gasten naar het "Chinese" resort hebben gebracht. Je raadt het al: Karaoke! Niet de beste zangers, maar plezier hebben ze wel. Gelukkig liggen wij ver genoeg van het resort.....

                                 

Bossen vol rubberbomen.

Net voordat we de volgende dag ankerop willen gaan zien we Taka'Oa aankomen en we besluiten hier nog een nacht extra te blijven. We huren met z'n vieren een scooter en crossen over het eiland. Weer een leuke dag, die we afsluiten bij het resort Yao Yai. Vakantiegevoel met tafeltjes in het zand, prima temperatuur en lekker eten. 


Een prachtige zandspit. We maken een wandeling, zodat de brommers kunnen rusten.